วิถียอดนักวิชาการสาธารณสุข

หากท่านใดต้องการเป็นสุดยอดนักวิชาการสาธารณสุข ก็สามารถนำไปประยุกต์ได้นะครับ By Daniel Coyle A Bantam Book 2009 หนังสือเกี่ยวกับการถอดระหัสความสำเร็จของสุดยอดฝีมือทางการกีฬา การดนตรี และการศึกษา ผู้เขียนศึกษาค้นคว้างานวิจัยและติดตามสุดยอดฝึมือในหลากหลายวงการ เขาค้นพบว่าระหัสความสำเร็จมีสามปัจจัยหลักคือ การฝึกเชิงลึก แรงบันดาลใจ และสุดยอดโค้ช หนังสือแบ่งเป็นสามภาคตามปัจจัยดังกล่าว 1. การฝึกเชิงลึกสำหรับสุดยอดฝีมือระดับโลก คือการเรียนรู้ผ่านการลงมือทำ ลองผิดลองถูก จนกระทั่งจับทางได้ ในการฝึกนั้นต้องยกระดับการฝึกให้ยากขึ้นไปเรื่อยๆ มีตัวอย่างการฝึกบินในสมัยก่อนที่ยังไม่มีเครื่องจำลอง จนกระทั่งมีการพัฒนาเครื่องนี้ขึ้นมา แง่คิดคือเราไม่เคยฝึกบริหารคนในสถานการณ์จำลองเลย เราเรียนผิดเรียนถูกเหมือนการฝึกเครื่องบินจริง ที่เรามักจะบินตกบ่อยๆในการทำงานจริงๆคือบริหารคน ซึ่งผลเสียคือเราทำให้ทรัพยากรบุคคลคือคนที่ทำงานเก่งเดือดร้อนเกินความจำเป็น เขาเล่าถึงว่าทำไมคนบราซิลเล่นบอลเก่ง เพราะว่าที่นั่นฮิตการเล่นบอลสนามเล็กซึ่งผู้เล่นมีโอกาสสัมผัสบอลมากกว่าปกติถึงหกเท่า และนักบอลต้องใช้ทักษะและสัญชาตญาณการเล่นที่สูงกว่าสนามใหญ่มาก มีโค้ชชาวอังกฤษไปศึกษามาแล้วมาเปิดโรงเรียนฝึกนักบอลสอนนักเรียนด้วยเทคนิคสนามเล็กแบบบราซิลจนนักเรียนเขาได้ชัยชนะในระดับสูงกว่ามาตรฐาน ในทางการแพทย์การฝึกแบบซำ้ๆทำให้เกิดพัฒนาการทางเซลสมองที่ชื่อ Myelin (มายเยลลีน) โดยสถิติ คนที่จะเก่งระดับโลกนั้นต้องฝึกเชิงลึกมาไม่ตำ่กว่าหนึ่งหมื่นชั่วโมงหรือสิบปีต่อเนื่อง หลักการสามข้อของการฝึกเชิงลึก a. แยกสิ่งที่จะเรียนออกเป็นเรื่องย่อยๆ และฝึกทีละเรื่อง b. ฝึกฝนต่อเนื่อง ติดต่อกันทุกวัน โดยเฉพาะจุดที่เป็นหัวใจของการเล่นนั้นๆ c. รู้ว่าขั้นตอนไหนคือจุดสำคัญ แล้วฝึกส่วนนั้นให้เก่ง 2. แรงบันดาลใจ a. อาจจะมาจากใครคนใดคนหนึ่ง เช่นนักกอล์ฟหญิงเกาหลีใต้ที่ได้รางวัลระดับโลกคนแรกเมื่อ 1998 หลังจากนั้นก็มีนักกอล์ฟเกาหลีใต้จำนวนมากเล่นติดระดับโลก b. มาจากการวางแผนระยะยาวของคน มีการศึกษาว่าเด็กที่มีแผนระยะยาวกับเด็กที่ไม่มีแผนในการเล่นดนตรีนั้น ด้วยเวลาที่ใช้ในการฝึกเท่าๆกัน เด็กที่เล่นเพราะมีเป้าหมายระยะยาวเล่นได้ดีกว่า 400% c. แรงบันดาลใจจากการที่รู้สึกว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนั้นๆ 3. สุดยอยดโค้ช สุดยอดโค้ชที่สร้างยอดฝีมือ อายุมาก ประสบการณ์เยอะ เงียบ ช่างสังเกต พวกเขามุ่งความสนใจไปกับการพัฒนาคนอื่น พวกเขาบอกไม่ได้ว่าใครจะเป็นยอดฝีมือในอนาคต แต่สุดยอดโค้ชช่วยให้แต่ละคนก้าวหน้าได้ดีขึ้น พวกเขาคล้ายเกษตรกร ใจเย็น อดทน ในการพัฒนาคน ติดดิน วินัยสูง รู้ลึกในสิ่งที่ตนเองทำ คือสร้างความเชี่ยวชาญให้กับคนอื่นเพื่อให้เขาฝึกในเชิงลึกได้ดี ตัวอย่างหนึ่งในสุดยอดโค้ชคือ จอ์น วู๊ดเด้น อดีตโค้ชบาส UCLA จากการเฝ้าสังเกตการโค้ชในช่วงเวลาหนึ่ง โค้ชวู๊ดเด้น พูด 2,326 ครั้ง 6.9% ชม 6.6% ตำหนิ 75% คือข้อมูลย้อนกลับเกี่ยวกับผลงาน โดยวิธี “บอกสิ่งที่ถูก ชี้ให้เห็นวิธีผิด บอกสิ่งที่ถูกอีกครั้ง” แล้วให้ผู้เล่นแก้การเล่นใหม่ โค้ชเตรียมตัววันละสองชั่วโมงเพื่อการฝึกทีม โค้ชปฎิบัติกับแต่ละคนตามจริตของแต่ละคนที่แตกต่างกัน และรู้ว่าอะไรคือแรงบันดาลใจของแต่ละคน และคำพูดอะไรที่ “โดน” ใจของแต่ละคน

เกมชีวิตจริงของนักวิชาการสาธารณสุข

 เรื่องสะเทือนอารมณ์ของข้าราชการสาธารณสุข เมื่อลาภ ยศ และเกียรติยศ  กลายเป็นมูลเหตุแห่งความหายนะของชีวิต  ครอบครัวต้องแตกสลาย  เรื่องราวที่ผมนำมาเสนอนี้เป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การศึกษามากครับ ผมเองก็ดื่มสุราเล่นการพนัน เชื่อว่าเพื่อนหลายคนก็กำลังหลงระเริงอยู่กับลาภและยศ  เฉกเช่นเดียวกันกับตัวผมเมื่อปีที่แล้ว หลายท่านอาจบอกว่า ผมไม่ได้ติดสุรา ผมไม่ได้ติดการพนัน แค่ดื่ม และเล่นฆ่าเวลาเท่านั้น  ท่านลองไม่ดื่ม ไม่เล่น สัก 7 วันหรือยังครับ ถ้ายังเข้าพรรษานี้เป็นช่วงเวลาที่เหมาะเจาะมากครับ ลองงดเหล้า อดบุหรี  แล้วเลิกเล่นการพนันแลจีบหญิงดูไหมครับ 

บทความที่นำเสนอชื่อ "พบป.โท เร่ร่อน อยู่สนามหลวง อดีตดาวรุ่ง สธ.ได้ทุนไปสหรัฐ"  คือชื่อของพาดหัวข่าวรองของหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ฉบับวันอาทิตย์ที่  26 มิถุนายน 2554  ผมอ่านเพลินตั้งแต่ต้นจนจบ เริ่มตั้งแต่ประโยคแรกว่า ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยายของชายชราวัย 80 ปี เชิญอ่านอย่างตั้งใจได้เลยครับ

 

ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยายของชายชราวัย 80 ปี อดีตข้าราชการกระทรวงสาธารณสุข ที่เคยได้รับทุนไปเรียนต่อเมืองนอก รุ่นเดียวกับ “หมอบรรลุ” อดีตรองปลัด สธ.จนจบปริญญาโท แต่จากชีวิตมีอันจะกิน กลับผกผันมาเป็นคนไร้บ้าน ไร้ญาติ นอนตากยุง จนคนดูแคลนว่า “วิกลจริต” เจ้าตัวเผยปูมหลังเพราะเคยผิดพลาดครั้งใหญ่ ติดเหล้า-อารมณ์รุนแรง ทำครอบครัวแตกสลาย จึงตัดสินใจออกมาใช้ชีวิตข้างถนน แต่ไม่ยอมรับเป็นคนเร่ร่อน โดยมีความหวังสุดท้ายก่อนลาโลก อยากให้ลูกอโหสิกรรม พร้อมทำพินัยกรรมมอบเงินมรดกเฉียดล้านบาทให้ทดแทนความผิดที่ละทิ้งครอบ ครัว...

เรื่องราวสะท้อนชีวิตอีกมุมหนึ่งของคนเร่ร่อนสนามหลวง ได้รับการเปิดเผยขึ้นเมื่อวันที่ 25 มิ.ย. ที่บริเวณริมคลองหลอด หน้าโรงแรมรัตนโกสินทร์ ผู้สื่อข่าวรายงานว่า มูลนิธิส่งเสริมอิสระชน ที่ทำงานด้านช่วยเหลือคนเร่ร่อน ร่วมกับคณะนักวิจัยปริญญาโท-เอก ด้านสังคมศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยมหิดล ลงพื้นที่สำรวจการใช้ ชีวิตคนเร่ร่อนและหญิงขายบริการ ย่านสนามหลวง เพื่อหาแนวทางช่วยเหลือด้านสุขอนามัย โดยพบชายชรารายหนึ่ง แต่งกายซอมซ่อ คอคล้องบัตรหลายใบ ถือย่าม-สะพายถุงกระสอบ มีป้ายภาษาไทยและภาษาอังกฤษติดไว้ว่า “ไปเรื่อยๆ” “moving on aimlessly” และ “jingle all the way” มีใบประกาศนียบัตรปริญญาโท มหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา เมืองแชมเปิลฮิล ประเทศสหรัฐอเมริกา พร้อมภาพถ่ายศิษย์เก่าคนไทยร่วมสถาบันถูกผูกติดอยู่

จากการเข้าไปพูด คุย ชายชราคนดังกล่าวบอกว่าชื่อ นายชัยพร วัฒนาพร อายุ 80 ปี บ้านอยู่เขตดุสิต กทม. เมื่อทีมงานมูลนิธิส่งเสริมอิสระชนและนักวิจัยมหิดล ได้ทดสอบความรู้  ปรากฏว่านายชัยพรสามารถแปลอังกฤษเป็นไทยได้เป็นอย่างดี ทั้งเมื่อตรวจสอบประวัติการศึกษา พบว่าจบปริญญาโทจากประเทศสหรัฐอเมริกาจริง โดยในเว็บไซต์สำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี มีระเบียบเสนอคณะรัฐมนตรีเพื่อทราบ ครั้งที่ 33/2512 ลงวันที่ 25 พ.ย.2512 ข้อความ “ทางกระทรวงสาธารณสุขได้รายงานการไปศึกษาวิชาสาธารณสุข ณ สหรัฐอเมริกาของนายชัยพร วัฒนาพร” ซึ่งเอกสารชิ้นเดียวกันยังปรากฏชื่อบุคคลที่เคยถูกส่งไปศึกษาต่อต่างประเทศ ในปีเดียวกันคือ นพ.บรรลุ ศิริพาณิชย์ อดีตรองปลัดกระทรวงสาธารณสุข ที่ไปศึกษาวิชาการบริหารโรงพยาบาล ที่ประเทศอังกฤษด้วย

ทั้งนี้ นายชัยพรเผยปูมหลังก่อนออกมาเร่ร่อนว่า เกิดมาในครอบครัวที่ค่อนข้างมีฐานะมั่นคง บิดาไปรับราชการที่ จ.เชียงใหม่ ในวัยเด็กจึงเข้าเรียนที่ปรินส์-รอยแยลส์วิทยาลัยเชียงใหม่ จบมัธยมศึกษาโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย เมื่อเข้าสู่วัยรุ่นได้สอบเข้าศึกษาคณะสาธารณสุขศาสตร์ ที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์ศิริราช จนจบอนุปริญญา แล้วมารับราชการที่กระทรวงสาธารณสุข ในตำแหน่งสารวัตรสาธารณสุข ในสมัยนั้นมีหน้าที่ออกหน่วยบริการไปทั่วประเทศ ช่วงรับราชการใหม่ๆ ชีวิตค่อนข้างก้าวหน้า เพราะไม่นานก็ได้ทุนไปเรียนต่อคณะสาธารณสุขศาสตร์ จนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง จากนั้นได้รับการสนับสนุนจากผู้บังคับบัญชา เสนอชื่อให้รับทุนรัฐบาลสหรัฐอเมริกาไปศึกษาระดับปริญญาโท คณะสาธารณสุขศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา ช่วงนั้นได้ใช้ชีวิตอยู่ในหอของมหาวิทยาลัย มีเพื่อนฝูงเป็นข้าราชการไทยจำนวนมาก เมื่อจบการศึกษาแล้ว เพื่อนๆทุกคนกลับมารับราชการจนมีตำแหน่งใหญ่โต บางคนเป็นอดีตผู้บริหารสำนักผังเมือง ผู้บริหารกระทรวงศึกษาฯ คณบดีของมหาวิทยาลัยชื่อดัง ส่วน นพ.บรรลุ ศิริพาณิชย์ ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่ ทราบว่าเป็นข้าราชการกระทรวงสาธารณสุข ที่ถูกส่งไปศึกษาปีเดียวกันแต่คนละประเทศ

นายชัยพรเล่าชีวิตที่ ผันผวนให้ฟังด้วยว่า แม้จะเป็นคนที่มีความสามารถด้านการศึกษา แต่อาภัพในเรื่องความรัก ทั้งอดีตเป็นคนที่เคยดื่มสุราอย่างหนักมาก่อน เมื่อเรียนจบจากสหรัฐฯ ได้พบรักแต่งงานอยู่กินกับอดีตลูกจ้างกระทรวงสาธารณสุขคนหนึ่ง จนมีบุตรสาว 2 คน แต่ด้วยความไม่เข้าใจกัน ประกอบกับเป็นคนที่มีอารมณ์โกรธรุนแรง โดยเฉพาะช่วงที่ดื่มสุรา ทำให้ชีวิตคู่เกิดปัญหา ที่สุดก็ต้องหย่าร้างกัน ด้วยความเสียใจ จึงตัดสินใจลาออกจากกระทรวงสาธารณสุข ไปทำงานเป็นผู้จัดการอยู่ที่สถาบันแม็คเคน เพื่อการฟื้นฟูสภาพ จ.เชียงใหม่ ดูแลผู้ป่วยโรคเรื้อน โดยทิ้งครอบครัวและลูกออกจากบ้านไปไม่เคยกลับไปพบอีกเลย ปัจจุบันบุตรสาวทั้งคู่จบการศึกษาระดับปริญญาตรี โดยคนสุดท้องมีอาชีพเป็นพยาบาล

แม้จะอายุร่วม 80 ปี แต่อดีตข้าราชการจบโทเมืองนอก ยังจดจำเรื่องราวของตัวเองในอดีตได้เป็นอย่างดี โดยกล่าวว่า หลังออกจากราชการมาได้หลายปี ที่สุดก็กลับมาเข้ารับราชการอีก จนเกษียณในตำแหน่งนักวิชาการสุขาภิบาล 5 สำนักงานสาธารณสุขเชียงใหม่ ชีวิตช่วงนั้นเนื่องจากไม่มีครอบครัว จึงไปพักอาศัยอยู่ กับญาติใน จ.เชียงใหม่ แต่เป็นคนที่ไม่ชอบรบกวนใคร จึงตัดสินใจออกมาทำงานอาสาสมัครในมูลนิธิวัดสวนแก้ว จ.นนทบุรี และด้วยความมีนิสัยส่วนตัวที่มีความเห็นขัดแย้งกับคนอื่น สุดท้ายก็ออกมา ในที่สุดด้วยความต้องการที่จะมีอิสระกับการเดินทางท่องเที่ยวอย่างอิสระใน ชีวิต ประกอบกับความฝังใจกับเรื่องล้มเหลวในชีวิตครอบครัว จึงตัดสินใจมาอยู่ที่สนามหลวง เมื่อปี 2550 จากนั้นอยู่ต่อมาเรื่อยๆจนปัจจุบัน ทุกวันนี้ทรัพย์สินที่ติดตัวมีเพียงเสื้อผ้า 2 ชุด กับหนังสือดิกชันนารี ที่เก็บเอาไว้ อ่านทบทวนความรู้

นายชัยพรกล่าวอีกว่า แม้มีปัญญาซื้อชุดที่ดีกว่านี้ใส่ได้ เพราะมีเงินบำนาญเลี้ยงชีพ แต่ก็ไม่อยากทำเพราะกลัวจะไม่กลมกลืน ทำให้คนคิดว่าเป็นขอทาน ซึ่งเป็นข้อดีปลอดภัยจากมิจฉาชีพ  ส่วนที่หลับที่นอน ก็อาศัยปักหลักตามฟุตปาทด้านใน ริมถนนถนนราชดำเนินกลาง เนื่องจากสนามหลวงปิดซ่อมแซม เช้าตื่นลืมตาดูโลกก็ไปอาบน้ำริมแม่น้ำเจ้าพระยา แล้วหาข้าวแกงข้างถนนกิน ตกบ่ายก็มานั่งดูทีวีตามร้านค้าข้างถนน ค่ำๆ ก็นอน เบื่อก็กลับไปอยู่บ้านเพื่อน แม้ชีวิตอาจลำบากบ้าง แต่ก็มีอิสระและสบายใจดี

ทั้ง นี้ ขอยืนยันว่าตนไม่ใช่คนเร่ร่อนเพราะมีที่อยู่ ทั้งยังมีบำนาญกินเดือนละ 6 พันกว่าบาท แต่นิยามของการมาอยู่สนามหลวงของตนคือ การท่องเที่ยวออกกำลังกาย ซึ่งอาจมีปัญหาบ้าง เช่น ยุงเยอะ ทั้งเวลาจะเรียกรถแท็กซี่ไปไหนมักไม่ค่อยจอดรับ คิดว่าเป็นขอทาน หรือเวลาไปซื้อของตามร้านค้าก็มักถูกไล่ แม่ค้านึกว่ามาขอเงิน ต้องนำบัตรข้าราชการบำนาญมาแขวน รวมทั้งประกาศนียบัตร ป.โท เพื่อให้คนรู้ว่าไม่ได้บ้า จะได้ไม่รังเกียจ

ผู้สื่อข่าวถามว่าทำไม ลูกไม่มารับไปเลี้ยงดู นายชัยพรบอกว่า ไม่อยากโทษลูก เพราะตนทอดทิ้งครอบครัวไปนาน ลูกอาจได้ข้อมูลบางอย่างผิดๆ ว่าตนเป็นคนเลว จึงไม่ค่อยยอมรับเท่าที่ควร เคยกลับไปหาลูก แต่ดูแล้วเหมือนลูกไม่สบายใจ จึงไม่ขอกลับไปอีก และขอใช้ชีวิตที่สนามหลวงไปเรื่อยๆ ยอมรับว่าเป็นคนที่ทระนง ไม่ชอบให้ใครมองเป็นคนไร้ค่า ชีวิตที่อยู่ทุกวันนี้ยังมีความหวังก่อนลาโลกนี้ว่า ลูกๆอาจจะให้อภัยและอโหสิให้กับสิ่งที่เคยทำไป สิ่งที่เกิดกับทุกวันนี้ น่าจะเป็นผลกรรมจากชาติก่อน ซึ่งหากย้อนเวลากลับไปได้ก็อยากกลับไปแก้ตัวอีกซักครั้ง และหากวันหนึ่งถ้าต้องตาย อยากขอแค่ได้ตายในโรงพยาบาลของรัฐ และไม่ให้มีการทำศพ แต่ได้ทำพินัยกรรมมอบทรัพย์สินและเงินกองทุกฌาปนกิจที่มีเกือบล้านบาทให้ลูก ทั้งหมด เพื่อทดแทนที่ได้ทอดทิ้งไปเมื่อตอนยังเล็ก

ต่อมาผู้สื่อข่าว สอบถามไปยัง นพ.วัฒนา กาญจนกามล นายแพทย์สาธารณสุข (สสจ.) เชียงใหม่ ซึ่งเผยว่า นายชัยพรเป็นอดีตข้าราชการที่เกษียณจริง ถือเป็นคนหนึ่งที่ประสบความสำเร็จในชีวิตราชการ เพราะสามารถทำงานจนเกษียณ ทั้งนี้ จากการสอบถามผู้ที่เคยร่วมงานกับนายชัยพร ทราบว่าเป็นคนที่มีความรู้ด้านภาษาเป็นอย่างดี จบการศึกษาต่างประเทศ ทั้งยังมีฐานะที่มั่นคง แต่ไม่มีใครทราบสาเหตุที่ต้องกลายเป็นคนเร่ร่อน และรู้สึกแปลกใจด้วย อย่างไรก็ตาม สสจ.เชียงใหม่ มีชมรมของข้าราชการบำนาญ ซึ่งคงจะนำเรื่องนี้ไปเสนอให้ชมรมทราบ อาจหาทางช่วยเหลือนายชัยพร สำหรับความเห็นส่วนตัว คนที่ออกมาเร่ร่อนนั้น อาจเป็นเพราะการจะพบกับปัญหาบางอย่างที่ทำให้ไม่มีความสุขในชีวิต จนอยากออกมาเพื่อจะหลุดพ้นจากบ่วงพันธะ การที่คนสูงอายุออกมาเร่ร่อนก็สะท้อนถึงการดูแลผู้สูงอายุในสังคมปัจจุบัน ที่ครอบครัวอาจจะไม่ทราบถึงความต้องการของคนวัยนี้ และมีความห่างเหินกัน

ชีวิตบัดซด

เริ่มต้นชีวิตนักวิชาการสาธารณสุขของผมเริ่มเมื่อปี 2549 .....
หลังจากเรียนจบผมได้รับเลือกให้เป็นนักวิชาการสาธารณสุข..ประจำโรงพยาบาลชุมชน
ด้วยความที่นักวิชาการสาธารณสุข...ต้องเรียนSWOT…ต้องวิเคราะห์...จุดอ่อน....จุดแข็ง
พบว่าจุดอ่อนผมเอง...ภาษาอังกฤษ...ผมหาทางพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษ...
ผมค้นหา...หนทาง..วิธีการ...ที่จะทำให้ตัวเองเก่งภาษาอังกฤษ
แต่ผมลืม...ลืมกำหนดเป้าหมาย...ที่ชัดเจน...และท้าทาย

ปัจจุบัน...ทักษะด้านภาษาพัฒนาขึ้น...นิดเดียว...เท่าหางอึ่ง
ผมใฝ่ฝัน...ทะเยอทะยาน...อยากเก่งภาษาอังกฤษ...
ผมค้นหา..GOOGLE…ให้ดูหนังเสียงในฟิล์ม...ดูทุกวัน
แต่ผมไม่ได้ทำตามหรอกครับ....ผมทำไรบ้างผมก็จำไม่ได้...แต่ภาษาอังกฤษผมพัฒนานิดเดียว

ผ่านมาเร็วเหมือนโกหก...ปีนี้ย่างปีที่ 6 ของชีวิตนักวิชาการสาธารณสุข...
ชีวิตผมเปลี่ยนไป....เย็น...เล่นไฮโล...ดึกกินเหล้า...ตี 3...กินเนื้อ
ชีวิตวนเวียน...อยู่กับการพนัน...สุรา...แต่ขาดนารี...

ผมตั้งใจจะเลิกให้ได้...จวบจนวันนี้ก็ยังเลิกไม่ได้...ชีวิตโหยหา..สุราและไฮโล…
แฟนไม่มียังไม่พอ...รถก็ยังไม่มี...เงินทองก็ไม่มีเก็บ..
ผมจึงต้องหาวิธีการ...ที่จะหลุดพ้น...วรจรอุบาทให้ได้
ว่ากันว่าวิธีที่จะประสบความสำเร็จได้เร็ว...ไม่ว่าจะเรื่องใด...
เราต้องไปหาคนที่เขาสำเร็จ...แล้วเดินตามเขา...
จากการสังเกตหลายๆๆคน...หลายๆๆท่าน..เพื่อนฝูงที่ประสบความสำเร็จ..หลายคนใช้วิธี...บนบานสารกล่าว